ORUZJE

Dobrodošli na moj blog

02.09.2009.

M77 Oganj SAMOHODNI VIŠECJEVNI LANSER RAKETA 128 mm

M77 M77 Oganj SAMOHODNI VIŠECjEVNI LANSER RAKETA 128 mm
Razvoj jugoslovenskog samohodnog višecevnog lansera raketa M77 Oganj trajao je od 1968. do 1977. godine. Prototip je prvi put javno prikazan na vojnoj paradi 1975. godine, a serijska proizvodnja otpočela je pet godina kasnije.

Višecjevni lanser raketa postavljen je na vozilo FAP-2026 BDS/A sa posebno izvedenom platformom. Na zadnjem djelu platforme ugrađen je lanser sa 32 cjevi kalibra 128 mm, čije pokretanje po pravcu i elevaciji obavljaju elektromotori. Polje dejstva po azimutu je 180°, a vrijeme neophodno za navođenje lansera je manje od 45 sekundi. Sistem za pokretanje po visini obezbeđuje postizanje maksimalne elevacije od 50° za manje od 70 sekundi. Za nivelaciju (dovođenje u horizontalni položaj) lansera koristi se poseban sistem, čiji je opseg rada +/- 6° po uzdužnoj i +/- 10° po poprečnoj osi, a vrijeme nivelisanja po obje ose je oko 20 sekundi.

Pri gađanju i dopunjavanju lansera, sistem za oslanjanje vozila sa isključuje pomoću četiri stope. Vrijeme spuštanja stopa do maksimalnog položaja je manje od 18 sekundi.Na prednjem djelu platforme (iza kabine vozila) nalazi se punjač sa 32 rezervne rakete. Punjač obezbeđuje poluautomatsko punjenje lansirnih cjevi za nešto više od tri minuta. Vrijeme potrebno za lansiranje dva punjenja (64 rakete) sa istog vatrenog položaja iznosi 6,5 minuta.

Platforma sa lanserom ima sklopiv sistem za zaštitu od meteoroloških utjecaja. Kada je zaštita navučena, vozilo M77 Oganj podsjeća na običan kamion, što doprinosi maskiranju.

Za gađanje iz višecjevnog lansera raketa koriste se trenutno-fugasne rakete M77, a razvijene su i rakete sa kasetnom bojevom glavom sa bombicama kombinovanog dejstva i rakete sa kasetnom bojevom glavom sa protivtenkovskim minama. U bojevu glavu razorne rakete ulivene su 2562 čelične kuglice mase 0,103 kg i 430 kuglica mase 0,443 kg. Dimenzije lijevka na cilju iznose 2,10 x 0,35 m. Raketni motor radi 1,82 s i za to vrijeme ubrza raketu do 750 m/s. Maksimalni domet je 21.000 m.

Za samoodbranu od napada iz vazdušnog prostora, Oganj je naoružan protivavionskim mitraljezom kalibra 12,7 mm Browning M2HB ili M87 NSVT, postavljenim na krov kabine vozila. Za odbranu od napada sa zemlje, posada pored ličnog naoružanja na rasplaganju ima i ručni bacač M79 Osa.

Sistem M77 Oganj je sa velikom efikasnošću korišćen u ratnim sukobima na teritoriji bivše SFRJ.

TAKTIČKO-TEHNIČKE KARAKTERISTIKE

Kalibar: 128 mm
Broj lansirnih cjevi: 32
Borbeni komplet: 64 rakete
Posada: 5
Borbena masa: 22400 kg
Masa praznog vozila: 17300 kg
Dužina vozila u marševskom položaju: 8,4 m
Širina vozila u marševskom položaju: 2,49 m
Visina u marševskom položaju: 3,1 m
Masa rakete: 67,1 kg
Masa bojeve glave: 19,53 kg
Polje dejstva po pravcu (ručno): 185°
Polje dejstva po pravcu (automat. i poluaut.):  180°
Polje dejstva po elevaciji: 0 - 50°
Površina dejstva trenutno fugasne BG: 0,36 ha
Površina dejstva kasetne BG: 1,1 ha
Vjerovatno skretanje po pravcu na max dometu: oko 170 m
Vjerovatno skretanje po daljini na max dometu: oko 125 m
Maksimalna brzina kretanja vozila: 80 km/h
Temperaturni opseg upotrebe: -30 do +40 °C

 

 

 
 
   
 
02.09.2009.

M-84 OSNOVNI BORBENI TENK

M84tenk M-84 OSNOVNI BORBENI TENK
RazvTenk M84 razvijen je u bivšoj SFRJ na osnovu licencne dokumentacije za ruski tenk T-72M. Proizvodnja je otpočela 1983. godine, prva vozila su uvedena u naoružanje JNA godinu dana kasnije, a tenk je prvi put javno prikazan na vojnoj paradi 9. maja 1985. godine.

Koncepcija tenka je standardna, sa upravnim odjeljenjem smeštenim u prednji dio vozila, borbenim odeljenjem u sredini i motorno-transmisionim odeljenjem u zadnjem djelu oklopnog tela. Tenk ima tri člana posade - vozača, komandira i nišandžiju.

Mesto vozača (upravno odeljenje) nalazi se u prednjem centralnom djelu oklopnog tjela. Opremljeno je uređajima za upravljanje tenkom, pločom vozača sa neophodnim instrumentima i prekidačima, uređajima sistema za protivpožarnu zaštitu i sistema za NHB zaštitu. Vozač za osmatranje koristi tri periskopa - glavni TNPO-168V i dva pomoćna TNPA-65. Noću se umesto periskopa TNPO-168V može postaviti pasivni periskop PPV-2. Iznad sjedišta vozača nalazi se poklopac kroz koji on ulazi i izlazi iz vozila. U prednjem djelu tenka smešteni su još i akumulatori i rezervoari za gorivo.

Borbeno odeljenje - kupola nalazi se u srednjem djelu vozila. Nišandžija je smješten u lijevom djelu kupole, a desno od topa nalazi se mesto komandira. Osnovno naoružanje predstavlja top 2A46 sa glatkom cjevi kalibra 125 mm. Polje dejstva po pravcu je 360°, a po elevaciji od -6°13' do +13°47'. Top se puni automatski iz obrtnog transportera kapaciteta 22 dvodjelna metka, koji je smešten na podu borbenog odjeljenja. U slučaju potrebe moguće je i ručno punjenje topa. Brzina gađanja je 8 metaka u minuti sa automatskim punjenjem, odnosno 2 metka u minuti sa ručnim punjenjem. Ukupno se u borbenom kompletu nalaze 42 metka i to tri vrste - kumulativno-obilježavajući, potkalibarno-obilježavajući i trenutno-fugasni.

Osnovni tip municije za borbu protiv tenkova je metak sa potkalibarno-obilježavajućim projektilom BM-9, odnsno BM-12. Projektil ima izuzetno veliku početnu brzinu - 1800 m/s, pa zahvaljujući svojoj velikoj kinetičkoj energiji probija oko 350 mm homogenog čeličnog oklopa na daljini od 2000 m. Masa metka je 19,5 kg, a masa projektila 5,67 kg. Prečnik penetratora je 44 mm, dužina 519 mm (545 mm kod BM-12), a masa 3,61 kg.

Metak sa kumulativno-obilježavajućim projektilom koristi se za borbu protiv tenkova i drugih oklopnih vozila na daljinama do 4000 m. Projektil mase 19 kg probija 500 do 550 mm homogenog čeličnog oklopa, a ispaljuje se početnom brzinom od 905 m/s.Metak sa trenutno-fugasnim projektilom OF-19 efikasan je u borbi protiv utvrđenih objekta, zaklona, žive sile i neoklopljenih vozila. Masa metka je 32 kg, a masa projektila 19 kg, od čega 3,418 kg otpada na eksplozivno punjenje.

Na posebnom nosaču sa desna strane topa smešten je spregnuti mitraljez M86 PKT kalibra 7,62 mm. Efikasan domet protiv pojedinačnih ciljeva je 600 m, dok se grupni ciljevi efikasno uništavaju na daljinama do 800 m. Teoretska brzina gađanja mitraljeza je 650-750 metaka u minuti, a praktična 250 met/min. U borbenom kompletu se nalazi 2000 metaka (4 redenika sa po 250 metaka).Na turelu komandira tenka postavljen je protivavionski mitraljez M87 NSVT kalibra 12,7 mm. Namjenjen je za dejstvo protiv ciljeva u vazduhu na daljinama do 1500 m i ciljeva na zemlji udaljenih do 2000 m. Polje dejstva mitraljeza po pravcu je 360°, a po elevaciji od -5° do +75°. Praktična brzina gađanja je 150 metaka u minuti, teoretska 800 met/min, u borbenom kompletu se nalazi 360 metaka (6 redenika po 60 metaka). Za nišanjenje se koristi kolimatorska nišanska sprava K10-T.

Na tenku M-84 primjenjen je sistem za upravljanje vatrom SUV-M84, koji je znatno povećao vatrenu moć u odnosu na tenk T-72. Sistem se sastoji od: dnevno-noćne nišanske sprave DNNS-2, komandnog bloka nišandžije (KBN), balističkog računara sa komandnom tablom računara, pojačivačke kutije sa podsistemima za upravljanje, razvodne kutije K-1, žiro bloka, meteorološkog senzora, davača brzine po pravcu, izvršnih delova za vertikalno i horizontalno navođenje, dnevno-noćne sprave komandira DNKS-2 i komandnog bloka komandira.

Glavni dio sistema za upravljanje vatrom je dnevno-noćna nišanska sprava DNNS-2 sa nezavisnom nišanskom linijom i stabilizacijom vidnog polja u obe ravni. Sprava ima tri kanala - dnevni, noćni i laserski. Dnevni kanal uveličava 3x i 7x i ima vidno polje od 20° (pri uvečanju 3x), odnosno 9° (pri uvećanju 7x). Noćni kanal sa pasivnim pojačivačem slike II generacije ima uvećanje 8,5x i vidno polje 5,4°. Laserski daljinomjer omogućava mjerenje daljine u opsegu
od 200 do 9995 m.

Računar SUV-a izračunava elemente za gađanje potkalibarnim i kumulativnim projektilima na daljinama od 200 do 4000 m, trenutno-fugasnim projektilima od 200 do 6000 m, spregnutim mitraljezom od 200 do 1500 m.

Sistem za upravljanje vatrom obezbeđuje stabilizaciju topa u obe ravni, sa tačnošću od 0,2 hiljadita po visini, odnosno 0,25 hiljaditih po pravcu. Brzina navođenja topa po pravcu je od 0,07 °/s do 18 °/s, a po elevaciji od 0,05 °/s do 3,6 °/s. Vozaču je omogućeno prinudno okretanje kupole, u slučaju da cjev topa blokira njegov otvor za napuštanje vozila.

Komandir za osmatranje koristi dnevno-noćnu komandirsku spravu DNKS-2. Dnevni kanal uvećava 4,9x i ima vidno polje 10°, a noćni kanal sa pojačivačem slike uveličava 4,3x i ima vidno polje 10,9°. Sprava obezbeđuje osmatranje u sektoru 360° po pravcu, -8° do +12° po elevaciji.Tenk je opremljen i nišanskim spravama za posredno gađanje.Pored nišanskih sprava, za osmatranje se koriste i periskopi - nišandžija ima periskop TNP-165A, a komandir dva periskopa TNP-160 i dva TNPA-65.

U zadnjem djelu oklopnog tjela tenka M-84 nalazi se motor V46-6 snage 573,7 kW. Kod modela M-84A ugrađen je snažniji motor V46-TK snage 735 kW (1000 ks), čime je pokretljivost znatno poboljšana. Motor je četvorotaktni, 12-cilindrični, turboprehranjivani, višegorivi, a hladi se tečnošću. Mase je 1080 kg i zajedno sa pratećim uređajima zauzima 2,84 m3. Na pređenih 100 km troši 260 do 450 litara goriva, što znači da tenk sa jednim punjenjem goriva može da pređe 460 do 700 km. Za lako startovanje u zimskim uslovima motor je opremljen grejačem koji se uključuje pri spoljnim temperaturama nižim od +5 °C.

Transmisija je mehanička, sa planetarnim mjenjačima koji imaju hidraulično upravljanje. Mjenjači imaju 7 stepeni prenosa za kretanje napred i jedan za nazad.

Gusenice su metalne, široke su 580 mm, imaju 96 članaka spojenih gumeno-metalnim šarnirima. Sa svake strane nalazi se po šest potpornih točkova i po tri točka nosača gusenica. Pogonski točak je pozadi, a lenjivac napred. Oslanjanje je pomoću torzionih vratila, sa hidrauličnim amortizerima na prvom, drugom i šestom oslonom točku.

Stepen oklopne zaštite tenka M-84 je isti kod ruskog tenka T-72M, dok varijanta M-84A ima stepen zaštite sličan tenku T-72M1. Kupola je izrađena od livenog čelika maksimalne debljine 410 mm, a kod verzije M84A u prednju polusferu uliven je segment od nemetala debljine 130 mm. Tjelo je sastavljeno varenjem ploča pancirnog čelika, dok je na prednjoj gornjoj kosoj ploči primjenjen višeslojni oklop debljine 231 mm. Debljina bočnog oklopa je 80 mm u prednjem djelu tenka, odnosno 70 mm u zadnjem djelu. Na bokove vozila su postavljeni protivkumulativni gumeni štitnici ("suknje").

U tenk M-84 ugrađen je veliki broj pomoćnih i specijalnih uređaja: uređaj za stvaranje dimne zavese ubrizgavanjem dizel goriva u izduvnu cjev motora, dvanaest bacača dimnih kutija, sistem za kolektivnu NHB zaštitu, radiološko-hemijski detektor DRHT, komplet za dekontaminaciju, protivpožarni uređaj sa 14 senzora, komplet za podvodnu vožnju (omogućava savlađivanje vodenih prepreka dubine 5 m, širine 1000 m, brzine toka 1,5 m/s), VHF radio uređaj dometa 20 km (15 km kada je tenk u pokretu), interfon, uređaj za samoukopavanje, uređaj za komprinovani vazduh.

Pored osnovnih varijanti M-84 i M-84A, razvijeno je i više posebnih verzija - M-84K (komandni tenk), M-84AB (izvozna varijanta prilagođena pustinjskim uslovima), M-84ABK (izvozni komandni tenk), M-84ABN (izvozni tenk sa navigacionim sistemom Teldix), M-84AI i M-84ABI (tenkovi za izvlačenje). U bivšoj SFRJ pokrenut je razvoj novog tenka Vihor na bazi vozila M84, a u Hrvatskoj je daljim radom na tom projektu nastao tenk Degman. U Jugoslaviji, odnosno Srbiji i Crnoj Gori je urađen projekat modernizacije tenka M84 koji između ostalog podrazumeva ugradnju reaktivnog oklopa. Slovenačka firma Fotona ponudila je komplet za modernizaciju sistema za upravljanje vatrom i osmatračkih uređaja "osamdesetčetvorke", a sličnu modernizaciju nudi i Hrvatska pod oznakom M-84A4 Snajper. Hrvatska firma "Đuro Đaković" je na šasiji "osamdesetčetvorke" razvila i lovac tenkova M95 Cobra.

Tokom ratnih sukoba na teritoriji bivše SFRJ pokazalo se da je velika mahana tenka M84 smeštaj municije u automatskom punjaču ispod kupole. Dešavalo se da projektil ispaljen iz ručnog bacača Zolja ili sličnog protivoklopnog sredstva probije relativno tanak bočni oklop "osamdesetčetvorke" i aktivira municiju smeštenu u automatskom punjaču. Tada dolazi do snažne eksplozije koja kompletnu kupolu diže u vazduh i odbacuje nekoliko metara od tjela tenka. Isti problem karakterističan je za sve tenkove serije T-72 i došao je do izražaja tokom sukoba u Čečiniji i u Zalivu. Ova mahana bi se eventualno mogla ublažiti poboljšanjem oklopne zaštite na bokovima ili "mokrim" smeštajem municije.

U vrijeme kada se pojavio, tenk M84A je bio sposoban da se ravnopravno nosi sa bilo kojim tenkom iz tog perioda. Međutim u proteklih 15 godina u svijetu se pojavila nova generacija tenkova, tako da danas više ne spada u savremene tenkove. Oklopna zaštita nije dovoljna da zaštiti od današnjih protivoklopnih sredstava, a vatrena moć, odnosno probojnost projektila koji se nalaze u borbenom kompletu "osamdesetčetvorke" je premala da ozbiljnije ugrozi moderne zapadne ili ruske tenkove. Ovi nedostaci bi se mogli otkloniti modernizacijama - ugradnjom dodatnih ploča modularnog oklopa i kaseta reaktivnog oklopa, zatim razvojem novih tipova municije (pre svega potkalibarnih projektila sa penetratorom od teškog metala), modernizacijom sistema za upravljanje vatrom sa obaveznom ugradnjom termovizijskih kamera za nišandžiju i komandira, ugradnjom signalizatora laserskog ozračenja, savremene transmisije, novih sredstava veze, sistema za automatski prenos i prikazivanje podataka, novog protivpožarnog sistema...

TAKTIČKO-TEHNIČKE KARAKTERISTIKE (M84A)

Kalibar topa: 125 mm
Kalibar spregnutog mitraljeza: 7,62 mm
Kalibar protivavionskog mitraljeza: 12,7 mm
Borbeni komplet topa: 42 metka
Borbeni komplet spregnutog mitraljeza: 2000 metaka
Borbeni komplet PAM-a: 360 metaka
Posada: 3
Borbena masa: 41500 kg
Dužina sa topom napred: 9,53 m
Dužina oklopnog tjela: 6,86 m
Širina: 3,57 m
Visina do krova kupole: 2,19 m
Klirens: 0,428 m
Širina traga gusenica: 3,37 m
Širina gusenica: 0,580 m
Dužina naleganja gusenica: 4,27 m
Snaga motora: 735 kW
Specifična snaga: 17,71 kW/t
Specifičan pritisak na tlo: 0,83 kg/cm²
Radijus kretanja: 460-700 km
Maksimalna brzina: 70 km/h
Srednja brzina po putu I reda: 50 km/h
Srednja brzina po makadamu: 40-45 km/h
Gaz bez pripreme: 1,2 m
Gaz sa pripremom od 5 minuta: 1,8 m
Podvodni gaz: 5 m
Savlađuje vertikalnu prepreku: 1,25 m
Savlađuje rov: 3 m
Uspon: 66%
Bočni nagib: 55%
 
 
   
 
02.09.2009.

M69 MINOBACAČ 82 mm

M69 M69 MINOBACAČ 82 mm
Lahki minobacač 82 mm M69 predstavlja pešadijsko artiljerijsko oruzje namjenjeno za uništavanje neprijateljske žive sile i vatrenih sredstava na udaljenostima do 4200 m. Kao i svi ostali minobacači, pogodan je za dejstvo protiv ciljeva koji se nalaze u zaklonima ili na zadnjem nagibu, a može se koristiti i za zadimljavanje i osvetljavanje bojišta.Minobacač M69 se sastoji od:

cjevi za zadnjakom, lafeta, podloge i nišanske sprave NSB-3. Karakeristike oruđa M69 su mogućnost gađanja u krugu od 360° bez premeštanja podloge (samo se lafet pomjera), kao i mogućnost gađanja sa svakog zemljišta (uključujući i beton).

Iz minobacača M69 se ispaljuju trenutne, dimne i osvetljavajuće mine. Maksimalan domet protiv otkrivene žive sile trenutnom minom M74 je 4200 m, dok je minimalna daljina gađanja 77 m. Maksimalna brzina gađanja je 20-25 mina u minuti (bez nišanjenja nakon svake ispaljene mine), odnosno 15 mina u minuti sa provjerom nišanjenja nakon svake mine.

Oruđe M69 opslužuju 4 vojnika. Radi lakšeg transporta minobacač se lahko rastavlja na tri dijela, pa posluga može da ga prenosi na leđima uz pomoć metalnih leđnih ramova.

Minobacač M69 proizvođen je u više varijanti, a koriste ga oružane snage svih država sa prostora bivše SFRJ.

TAKTIČKO-TEHNIČKE KARAKTERISTIKE

Kalibar: 82 mm
Masa minobacača: 45 kg
Masa cjevi sa zadnjakom: 14,5 kg
Masa lafeta: 14 kg
Masa podloge: 15 kg
Masa nišanske sprave: 1,5 kg
Polje dejstva po elevaciji:      45° do 85°
Dužina cjevi: 1200 mm
Masa trenutne mine: 3,05 kg
Domet trenutne mine: 4200 m
Posluga: 4

 

 

 
 
   
02.09.2009.

M84 NORA-A TOP-HAUBICA 152 mm

nora M84 NORA-A TOP-HAUBICA 152 mm
top-haubica M84 Nora razvijena je početkom osamdesetih godina u Vojno-tehničkom institutu, a u naoružanje JNA je uvedena 1984. godine.
Nora je projektovana na osnovu ruskog vučnog topa D-20, ali sa potpuno novom cjevi dužine 39 kalibara. Za oruzje je razvijena i nova familija municije 152 mm, mada je moguće koristiti i municiju ruske proizvodnje. Maksimalni domet standardnog razornog projektila je 23990 m, a projektil M84 sa generatorom gasa ima domet 28000 m. Energija trzanja se u velikoj mjeri absorbuje uz pomoć dvokomorne gasne kočnice na ustima cevi i protivtrzajućeg sistema sa hidrauličnom kočnicom. Nora je proizvođena i u verziji sa poluautomatskim vertikalno klinastim zatvaračem (verzija B1) i varijanti sa poluautomatskim potiskivačem projektila u komoru cjevi (verzija B2). Lafet je sličan kao kod ruskog oruđa D-20. Na zemlju se oslanja preko dva kraka i hidraulične dizalice i obezbeđuje oruzju veliko polje dejstva (50° po elevaciji, -5° do +63° po pravcu). Primjenjen je sistem torzinog oslanjanja i pneumatici dimenzija 12x20.

Top-haubicu Nora vuče kamion 6x6 FAP 2026. Razvijena je i samohodna varijanta Nora-B (oruzje postavljeno na platformu kamiona) i samopokretna varijanta Nora-C, ali ove verzije nisu uvedene u serijsku proizvodnju.

Po svim svojim karakteristikama Nora znatno prevazilazi top D-20 i na nivou je američke haubice 155 mm M198. U vreme kada je uvedena u naoružanje predstavljala je jedno od najefikasnijih klasičnih artiljerijskih oruđa u svetu.

TAKTIČKO-TEHNIČKE KARAKTERISTIKE

Kalibar: 152 mm
Dužina cjevi: L 39
Masa oruđa na vatrenom položaju: 7080 kg
Dužina u marševskom položaju: 11,21 m
Širina u marševskom položaju: 2,415 m
Visina u marševskom položaju: 2,16 m
Dužina u borbenom položaju: 9,67 m
Širina u borbenom položaju: 5,73 m
Klirens: 0,37 m
Maksimalna brzina gađanja: 6 met/min
Maksimalni domet: 28000 m
Početna brzina projektila: 810 m/s
Maksimalan pritisak barutnih gasova: 2950 bara
Maksimalna brzina tegljenja oruđa: 70 km/h
 
 
   
 
02.09.2009.

M80A BORBENO VOZILO PJEŠADIJE

M80 M80A BORBENO VOZILO PJEŠADIJE
Vojna industrija bivše SFRJ je početkom sedamdesetih godina razvila borbeno vozilo pješadije M80, kao zamjenu za oklopni transporter M60. Vozilo je prvi put prikazano na vojnoj paradi u Beogradu 1975. godine. Devet godina kasnije na izložbi naoružanja u Kairu prikazana je modifikovana varijanta M80A, koja je postala standardna u jedinicama JNA.

Koncepcija vozila slična je kao kod ruskog BMP-1. Pogonska grupa postavljena je u prednji desni dio oklopnog tjela, u prednjem lijevom djelu je mjesto vozača, a iza njega pozicija komandira. Kupola sa naouružanjem i mestom nišandžije nalazi se u srednjem djelu vozila, dok je zadnji dio predviđen za smještaj sedmočlanog pješadijskog odjeljenja.Tjelo BVP M80 izrađeno je varenjem ploča pancirnog čelika. Debljina oklopa sa prednje strane je 14 mm i štiti od projektila kalibra 20 mm ispaljenih sa daljine od 100 m. Bočni oklop debljine 9 mm štiti od pancirnih projektila kalibra 7,62 mm ispaljenih sa udaljenosti od 100 m.

Naoružanje vozila se sastoji od automatskog topa M55 kalibra 20 mm, spregnutog mitraljeza M86 PKT kalibra 7,62 mm i dva lansera za protivoklopne vođena rakete 9M14M Maljutka (NATO oznaka AT-3 SAGGER).Topom M55 dejstvuje se protiv ciljeva na zemlji na daljinama do 1500 metara i ciljeva u vazduhu udaljenih do 1000 m. Koristi se više vrsta metaka sa pancirno-zapaljivim, trenutno-zapaljivim i vježbovim granatama, a u borbenom kompletu se nalazi ukupno 400 metaka (dva redenika po 200 metaka). Polje dejstva po elevaciji je od -5° do +65°, a po pravcu 360°.

Desno od topa postavljen je mitraljez M86 PKT kalibra 7,62 mm. Koristi se za gađanje pojedinačnih ciljeva na daljini 600 m, odnosno grupnih ciljeva udaljenih do 800 m. Puni se redenikom sa 500 metaka, a u borebnom kompletu se nalazi 2000 metaka (4 redenika).Protivoklopna vođena raketa 9M14M koristi se za gađanje tenkova, oklopnih vozila i utvrđenih objekata na daljinama od 500 do 3000 metara. Vođenje rakete je ručno, a kumulativna bojeva glava probija 400 mm homogenog čeličnog oklopa. U borbenom kompletu se nalaze ukupno 4 projektila.

Nišandžija na raspolaganju ima dnevnu nišansku spravu DNS-1 i noćnu nišansku spravu PNS-1 (radi kao pasivna na bazi pojačivača slike ili aktivna u kombinaciji sa IC reflektorom). Naoružanje i nišanski uređaji nisu stabilizovani. Komandir vozila za osmatranje koristi dnevni periskop TPKU2B ili noćni periskop TKN-1 (koristi se sa IC reflektorom OU-3).Desant može da dejstvuje streljačkim naoružanjem iz vozila kroz 8 puškarnica (po tri na bokovima i dve na zadnjoj strani BVP-a).

Vozilo M80 bilo je pogonjeno turboprehranjivanim dizel motorom Hispano-Suiza HS 115-2 snage 191 kW pri 3000 obrtaja u minuti. U varijantu M80A ugrađen je desetocilindrični dizel motor sa direktnim ubrizgavanjem FAMOS 10V003, koji razvija 235 kW pri 2500 obrtaja u minuti. Mehanička transmisija ima pet stepeni prenosa za kretanje napred i jedan za nazad. Primjenjen je sistem oslanjanja sa torzionim vratilima, a na prvi i zadnji osloni točak ugrađeni su hidraulični amortizeri.

Borbeno vozilo pješadije M80A je amfibija. Na vodi se za pogon koriste gusenice, a maksimalna brzina plovidbe je 7,8 km/h. Vozilo je opremljeno valobranom i uređajem za izabcivanje prodrle vode.Od ostale opreme u BVP M80A se ugrađuje radio-uređaj dometa 20 km (15 km kada je vozilo u pokretu), sistem za NHB zaštitu na bazi natpritiska, automatski protivpožarni sistem u borbenom i motorno-transmisionom odeljenju, sistem za stvaranje dimne zavjese ubrizgavanjem goriva u izduvnu cjev motora i grejač.

Šasija BVP M80A poslužila je kao osnova za razvoj komandnih vozila M80A KČ, M80A KB i VK M80A, raketnog sistema trupne PVO Sava, sanitetskog vozila M80 Sn, samohodnog protivoklopnog lansera M80A LT (u VRS označenog M92), samohodnog protivavionskog topa 30 mm SPA M80A i samohodnog minopolagača M80 MOS.Pred raspad SFRJ pojavila se modernizovana varijata BVP-a označena M-80AK. Na vozilo je ugrađena kupola "Vidra" sa stabilizovanim topom M86 kalibra 30 mm, spregnutim mitraljezom 7,62 mm, dva lansera za poluautomatski vođenu verziju rakete Maljutka (9M14MP1), četiri bacača dimnih kutija i novom dnevno-noćnom nišanskom spravom.

TAKTIČKO-TEHNIČKE KARAKTERISTIKE (M-80A)

Kalibar topa: 20 mm
Kalibar spregnutog mitraljeza: 7,62 mm
Protivoklopne vođene rakete: 2 x 9M14M
Borbeni komplet topa: 400
Borbeni komplet mitraljeza: 2000
Borbeni komplet POVR: 4
Posada: 3+7
Masa vozila: 13850 kg
Dužina: 6,42 m
Širina: 2,885 m
Visina: 2,2 m
Visina sa POVR: 2,67 m
Klirens: 0,4 m
Širina traga gusenica: 2,526 m
Snaga motora: 235 kW
Specifična snaga: 16,96 kW/t
Radijus kretanja: 500 km
Maksimalna brzina: 65 km/h
Brzina plovljenja: 7,8 km/h
Savlađuje vertikalnu prepreku:  0,8 m
Savlađuje rov: 2,4 m
Uspon: 57,7%
Bočni nagib: 46,6%
 
 
   
02.09.2009.

M76 poluautomatska snajperska puska

M76 M76 poluautomatska snajperska puska
Poluautomatska snajperska puška 7,9 mm M76 razvijena je početkom sedamdesetih godina u "Zastavi" na osnovu AP 7,62 mm M70, a kao nasljednik pušaka M48A i M69.

Proizvedena je u velikom broju i masovno je korišćena u svim sukobima na teritoriji bivše SFRJ.

Kao i sve druge snajperske puške, M76 je namjenjena za uništavanje važnijih pojedinačnih živih ciljeva na većim daljinama. Uspješno može dejstvovati do daljina od 1000 m, a najbolji rezultati se postižu na dometima do 800 m.

Puška M76 je bazirana na sistemu «Kalašnjikov», ali prilagođenom za snajperska dejstva i metak 7,9 mm. Oružje funkcioniše na modifikovanom principu pozajmice barutnih gasova i omogućava dejstvo samo jedinačnom vatrom.

Snajperska puška M76 se sastoji od: cjevi sa razbijačem gasova, gasne komore sa regulatorom gasova, sanduka sa rukohvatom i poklopcem, gasnog cilindra, mehanizma za okidanje, zatvarača sa nosačem zatvarača i klipom, povratnika, drvene obloge, kundaka, noža sa nožnicom, nišana, okvira i rezervnog alata i pribora.

Puška koristi snajperski metak 7,9 mm (7,92 x 57 Mauser) sa univerzalnim i obilježavajućim zrnom. Puni se okvirom kapaciteta 10 metaka. Praktična brzina gađanja je 30 metaka u minuti.

Pocetna brzina zrna je 730 m/s sa udarnom snagom od 3490 J(dzula).Brzina zrna nakon 300 m. je 554 m/s sa snagom udara od 1972 J(dzula) a na 1000 m. udarna snaga je 217 J(dzula) sto je 4 puta vise nego sto je potrebno da bi se eliminisao cilj.


Za nišanjenje se koristi optički nišan ON M76 sa uvećanjem 4x i osvetljenom končanicom, a zadržan je i mehanički nišan. Početkom devedesetih godina razvijen je  optički nišan M93 sa uvećanjem 6x, a na pušku se može postaviti i pasivni nišan 5x80.

Na oružje je moguće postaviti prigušivač pucnja, koji ne eliminiše zvuk projektila (jer se radi o nadzvučnom zrnu), ali otežava otkrivanje snajperiste.

Poluautomatska snajperska puška M76 korišćena je u svim sukobima na prostoru bivše SFRJ sa zadovoljavajućom efikasnošću. Kao i sva oružja sistema «Kalašnjikov» puška se pokazala kao izuzetno pouzdana i jednostavna za upotrebu i održavanje, čak i u rukama slabo obučenih strijelaca. Ipak, njene karakteristike, prije svega preciznost i ergonomija, nisu na nivou savremenih snajperskih pušaka.

Daljim razvojem puške M76 nastala je snajperska puška M91 u kalibru 7,62 x 54 mm, ali ovo oružje nije proizvedeno u značajnijem broju.

TAKTIČKO-TEHNIČKE KARAKTERISTIKE

Kalibar: 7,9 mm
Masa puške bez optičkog nišana: 4,6 kg
Masa optičkog nišana sa nosačem: 0,65 kg      
Masa praznog okvira: 0,23 kg
Dužina puške: 1135 mm
Dužina cijevi: 550 mm
Broj žljebova u cjevi: 4
Početna brzina zrna: 730 m/s
Kapacitet okvira: 10
Sila okidanja: do 2,5 daN
Maksimalni pritisak barutnih gasova: 3200 bar

 

 
 
   
 
02.09.2009.

9K52 Luna-M /FROG-7 /R-65

g 9K52 Luna-M /FROG-7 /R-65
Taktički raketni sistem zemlja-zemlja 9K52 Luna-M (NATO oznaka FROG-7) razvijen je početkom šezdesetih godina u tadašnjem Sovjetskom Savezu, na osnovu raketnog kompleksa 2K6 Luna. Prvo probno lansiranje rakete izvršeno je 27. decembra 1961. godine, a sistem je uveden u serijsku proizvodnju i operativnu upotrebu 1964. godine.

Osnovne komponente sistema 9K52 Luna-M su: raketa 9M21, transportno-lansirno vozilo 9P113, vozilo za transport raketa 9T29 i veći broj različitih pratećih vozila.Raketa 9M21 je proizvođena u više verzija: 9M21F sa razorno-parčadnom bojevom glavom, 9M21B sa nuklearnom bojevom glavom, 9M21G sa hemijskom bojevom glavom, 9M21K sa kasetnom bojevom glavom, vježbovna raketa 9M21E, 9M21D sa agitacijskom bojevom glavom, a postojalo je i više različitih izvoznih modifikacija.

Najmasovnije je proizvedena raketa 9M21F sa trenutno-fugasnom bojevom glavom 9N18F. Ova raketa je namjenjena za uništavanje važnijih ciljeva u dubini neprijateljske teritorije, kao što komandna mesta, centri veze, aerodromi, luke, veliki infrastrukturni objekti, veće koncentracije tehnike i žive sile protivnika. Minimalni domet rakete je 12 km, a maksimalni 68 km. Projektil leti brzinom 1040 do 1150 m/s, a vrijeme leta do maksimalnog dometa je 145 sekundi. Bojeva glava 9N18F mase 420 kg na cilju pravi lijevak dubine 3,5 m, prečnika 11 m, a oslobađa oko 22000 komada ubojne parčadi mase 8,6 grama. Zbog izuzetno velike kružne greške (do 1200 m), potrebno je lansirati veći broj raketa radi uništenja cilja.

Transportno-lansirno vozilo 9P113 konstruisano je na bazi terenskog vozila ZIL-135LM, konfiguracije 8x8. Prevozi jednu raketu na šinskom lanseru, a opremljeno je kranom za utovar/istovar čitave rakete ili samo bojeve glave. Sa istog lansera moguće je izvršiti najmanje 200 lansiranja.Vozilo za transport i dopunu raketa 9T26 takođe je konstruisano na šasiji terenskog vozila ZIL-135M, a prevozi tri rakete. U sastav kompleksa 9K52 Luna-M ulazi i veći broj pratećih vozila: komandno vozilo 9S445M, tri logistička vozila sistema RM-1, vozilo za kontrolu i testiranje PKPP, kran 9T31M1, topografsko vozilo UAZ-452T, vozilo za transport bojevih glava 9F332.

Raketni kompleks Luna-M je korišćen je u iransko – iračkom ratu, izraelsko – arapskom sukobu 1973. godine, u Jemenu, u ratu u Zalivu i u Čečeniji. Sistem 9K52 Luna-M nalazio se u naoružanju bivše JNA i borbeno je upotrebljen tokom sukoba u Hrvatskoj i Bosni.Zbog svoje slabe preciznosti i malog dometa sistem Luna-M je danas potpuno zastario. U bivšem SSSR-u su u više navrata pokretani različiti projekti modernizacije kompleksa 9K52, ali nijedan nije realizovan do kraja, pa je razvijen potpuno novi i višestruko efikasniji raketni sistem Tačka.

TAKTIČKO-TEHNIČKE KARAKTERISTIKE
Minimalni domet: 12 km
Maksimalni domet: 68 km
Vrijeme leta do maksimalnog dometa: 145 s
Maksimalna brzina leta rakete: 1150 m/s
Startna masa rakete: 2432-2486 kg
Masa bojeve glave: 420 kg
Dužina rakete: 8,96 m
Prečnik rakete: 0,544 m
Raspon krila rakete: 1,70 m
Borbena masa lansirnog vozila: 1756 kg
Dužina lansirnog vozila: 10,69 m
Širina lansirnog vozila: 2,80 m
Visina lansirnog vozila (bez rakete): 2,86 m
Maksimalna brzina kretanja vozila: 60 km/h
Radijus kretanja vozila: 850 km
Posluga: 7

 

 
 
   
02.09.2009.

ZOLJA

M80 Zolja

Izvor: Wikipedija

Skoči na: orijentacija, traži
M80 Zolja
Zolja
Vrsta Protuoklopna raketa
Država porijekla Jugoslavija
Povijest uporabe
Ratovi Domovinski rat, Rat u Bosni i Hercegovini, Kosovski rat
Svojstva
Promjer 64 mm
Domet max. 1280 m[1]
Težina bez rakete 1.42 kg[1]
Težina sa raketom 3.00 kg[1]

M80 Zolja je jednokratni lako prenosivi protutenkovski raketni bacač proizveden u bivšoj Jugoslaviji. M80 Zolja danas se proizvodi u Srbiji i Makedoniji.

Napravljena od pojačane plastike M80 Zolja zamišljena je tako da ju može koristiti pojedinac za uništavanje borbenih vozila, tenkova te ostalih vojnih vozila. M80 Zolja je jednokratni raketni bacač kojemu su karakteristike jednostavnost korištenja i mala težina. M80 Zolja sliči američkom raketnom bacaču M72 LAW, ali M80 Zolja ima bolju preciznost, domet i ostale karakteristike. M80 Zolja je teleskopska zbog čega se lakše prenosi. M80 se sastoji od prednje cijevi te stražnje koja je uvučena u prednju, pucačkog mehanizma, prednjeg i stražnjeg nišana, ručice za prenošenje te poklopca za pokrivanje prednjeg i stražnjeg dijela cijevi.

64 mm protutenkovska raketa pozicionirana je u stražnjem dijelu raketnog bacača. Raketa se sastoji od eksplozivne glave, krilca za stabilizaciju te samog tijela rakete. Eksplozivna glava može probiti 300 mm čvrstog čelika pri pravome kutu. Ako se meta ne pogodi unutar 4-6 sekundi aktivirat će se mehanizam za samouništenje i raketa će eksplodirati. Raketa leti brzinom od 190 m/s što joj omogućuje pogodak u metu udaljenu 240 metara, visine 250 centimetara.

01.09.2009.

AK-47

AK-47 (kratica od Aвтомат Калашникова образца 1947 года, Avtomat Kalašnjikova 1947, poznat i pod imenima Kalašnjikov i Kalaš) automatsko je jurišno oružje korišteno u većini država Istočnoga bloka tijekom Hladnoga rata. Standardiziran 1947. godine, dizajnirao ga je Mihajl Kalašnjikov, a prvotni proizvođač bio je ruski IZH.[1] U usporedbi s većinom automatskih pušaka u II. svjetskom ratu, AK-47 je kompaktan, gađa na pristojnu udaljenost, snažan je i sposoban za mijenjanje načina pucanja (automatski, poluautomatski, a postoji i opcija namještanja na način da je potrebno repetirati nakon svakoga metka). Jedan je od prvih pravih jurišnih pušaka, a u širokoj upotrebi je i danas. Proizvedeno je više modela AK-a od ijednog drugog borbenog oružja.[1]

Sadržaj

[sakrij]

Povijest [uredi]

Karakteristike [uredi]

Inačice [uredi]

Tip zatvarača Opaska
Tip 1A/B Izvorni zatvarač od prešanog čelika, AK-47. -1B promijenjen za preklapajući kundak. Veliki otvor bio je probušen sa svake strane za pregibna sklopovlja.
Tip 2A/B Mehanički obrađeno lijevano željezo.
Tip 3A/B Zadnja inačica tokarenog zatvarača, napravljeno iz željeznih žica. Najjednostavniji primjer mehanički obrađenog zatvarača AK-47.
Tip 4A/B AKM zatvarač od prešanog čelika. Ovaj tip zatvarača je najviše korišten kod AK serije oružja.

Proizvodnja izvan Rusije [uredi]

Ova matrica prikazuje samo vojne inačice i sažetak je informacija koje su bile objavljene u knjizi Porter, The AK-47 and AK-74 Kalashnikov Rifles and Their Variations.

Zemlja Inačice
Albanija
Tip C (Type C) Snajper
Bugarska AKK (Type 3 AK-47), AKKS (Type 3 sa preklapajućim kundakom)
AKKMS (AKMS) AKKN-47 (sa postoljem za NPSU durbine za noć)
AK-47M1 (Type 3 plastična obrada)
AK-47MA1/AR-M1 (isto kao -M1, ali u kalibru 5.56 mm NATO)
AKS-47M1 (AKMS u 5.56 mm NATO), AKS-47MA1 (isto ako AKS-47M1, poluautomatska inačica)
AKS-47S (AK-47M1, kratka cijev, sa DDR preklapajućim kundakom, i laserskim nišanjenjem)
AKS-47UF (inačica M1 sa kraćom cijevi, ruski preklapajući kundak), AR-SF (isto kao -47UF, ali u kalibru 5.56 mm NATO)
AKS-93SM6 (isto kao -47M1, bez podrške za bacač granata)
RKKS, AKT-47 (trenažno oružje u kalibru .22)
Finska Rk-62
DDR MPi-K (AK-47), MPi-KS (AKS), MPi-KM (AKM), MPi-KMS72 (AKMS);
Egipat AK-47, MISR 7.62 (AKM), Maadi
Mađarska AKM-63, AMD-65, AMD-65M, AMMSZ, AMP, NGM 5.56
Irak Tabuk (M70B1, and M70AB2)
Tabuk snajperska puška (M70B1 sa cijevi duljine 23.6-incha , optikom, drugačijom oplatom)
Indija India Ordnance Factory Board klon AK-47, poznat kao AK-7
Sjeverna Koreja Type 58A (Type 3 AK-47), Type 58B (preklapajući kundak od prešanog čelika), Type 68A (AKM-47) Type 68B (AKMS)
Kina Type 56 Puška (ne Carbine), Type 81, Type 87
Pakistan Kopija koje koje proizvode pakistanska plemena
Poljska kbk AK/pmK (AK-47), kbk AKS (AKS), kbk Ak PNG60, kbk AKM (AKM), kbK AKMS), kbk wz. 88 Tantal (AK-74 sa posebnim preklapajućim kundakom), kbk wz. 96 Beryl
Rumunjska AI (AK-47), AIS (AKS), AIM, AIMS (AKM, AKMS), AIR
Jugoslavija i Srbija M64 (AK-47 dulja cijev), M64A (bacač granata)

M64B (M70 w/ preklapajući kundak), M70, M70A, M70AB2, M77

Licenciranje [uredi]

Rusija je u više navrata tvrdila kako većina proizvođača proizvodi AK-47 bez valjane dozvole IZH-a.[2] IZH je pristupio patentnom uredu 1999. godine s ciljem da sve druge proizvođače AK-47 dobiju status ilegalnih. No, približno milijun Kalašnjikova proizvede se ilegalnim putem godišnje.[3]

Pravni status [uredi]

Hrvatska [uredi]

U Hrvatskoj posjedovanje oružja je regulirano Zakonom o Oružju, i u članku 11 zakona izričito je zabranjeno posjedovati sve vrste automatskog oružja. [4] Poslije Domovinskog rata mnogi primjerci AK-47, bilo privatna ili trofejna, nisu uručena policijskim snagama tijekom amnestije koja je trajala sve do 2003. Poslije 2003. nije bilo moguće vratiti zabranjeno oružje, streljivo i eksplozivne naprave državnim organima bez novčane kazne [5]. U zadnje vrijeme AK-47 korištene su za oružane pljačke banaka [6], trgovina, mjenjačnica, kladionica i benzinskih pumpi [7].

Kanada [uredi]

U Kanadi, AK-47 i njegove varijante zabranjene su od 1. siječnja 1995. godine zakonom Prohibited Weapons Order, No. 13 [8] Ova odredba čini sve varijante AK-a ilegalnim za nabavu, prodaju i uvoz. No, osobama koje su posjedovale registrirani AK-47 prije 1. siječnja 1995. dozvoljeno je posjedovanje AK-47 i njegovih varijanti.[9]

SAD [uredi]

Privatno vlasništvo automatskih AK-a strogo je regulirano Nacionalnim zakonom o oružjima (eng. National Firearms Act, NFA) iz 1934. godine. Zakon o kontroliranju oružja iz 1968. godine zabranio je uvoz oružja proizvedenoga izvan Sjedinjenih Američkih Država s namjerom prodaje civilima i njihovom posjedovanju istoga oružja, što je sasvim smanjilo uvoz AK-a.

1986. godine donesen je amandman na Zakon o zaštiti posjedovatelja oružja koji je zaustavio svu buduću prodaju automatskoga oružja za civilnu upotrebu. Automatsko oružje i dalje se proizvodi u SAD-u za potrebe vojske i snaga koje održavaju red i mir. No, automatske puške izrađene unutar SAD-a prije 1986. ili uvezene prije 1968. godine smiju biti razmjenjivane između civila ako je sve podložno federalnim i državnim zakonima. Nekoliko sovjetskih i kineskih pušaka uvezeno je u SAD tijekom šezdesetih godina 20. stoljeća pri povratku iz Vijetnamskoga rata kao plijen veterana. Većina tih pušaka pravilno je registrirano tijekom provedbe već spomenutoga Nacionalnoga zakona o oružjima (''National Firearms Act) 1968. godine.

Australija [uredi]

U Australiji kupnja poluautomatskih pušaka zabranjena je od 1996. godine, i od tada sve varijante AK-a, uključujući i poluautomatske verzije, nisu dozvoljene. Nakon zabrane i na određene vrste pištolja 2003., ilegalnim je proglašeno posjedovanje, uvoz ili pokušaj kupnje Kalašnjikova. Jedini način za legalnu kupnju AK-a u Australiji je posjedovanje dozvole skupljača oružja, uklanjanje svih dijelova koji omogućuju pucanje ili trajno onemogućavanje oružja da ispali metak.

Europa [uredi]

Većina zapadnoeuropskih zemalja donijela je poveći broj zakona koji sprečavaju zakonito posjedovanje AK-a i njegovih varijanti. U Velikoj Britaniji zakonom iz 1988. godine zabranjeno je posjedovanje poluautomatskih pušaka. Posjedovanje AK-a dozvoljeno je samo ako se dokaže da se puška mora repetirati nakon svakoga ispaljenoga metka. No, usprkos tom zakonu, AK-47 često se vidi u rukama kriminalaca, te terorističkih skupina irskih republikanaca i sjevernoirskih lojalista. Smatra se da je to oružje došlo na te prostore iz Libije tijekom sedamdesetih i osamdesetih godina 20. stoljeća.

U Norveškoj je civilima zabranjeno posjedovanje bilo kojega automatskoga oružja osim u slučaju ako civil posjeduje posebnu dozvolu.[10] Slični zakoni provode se i u većini Europe. Automatska oružja su izrazito i strogo zabranjena u gotovo svim državama, uključujući i Rusiju.


Noviji postovi |

ORUZJE
<< 01/2010 >>
nedponutosricetpetsub
0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31